Extase
augustus 2004, Leiden
Sinds we de beelden van onze planeet vanuit de ruimte hebben gezien beseffen we eigenlijk pas hoe klein en kwetsbaar onze planeet is. De individualisering in combinatie met de toenemende complexiteit van de moderne samenleving en de druk van de bevolkingsgroei lijkt de mensheid te dwingen tot een sprong voorwaarts. Niet ieder voor zich, maar ieder voor allemaal.
Een nieuwe generatie laat zien dat dit gemeenschapsgevoel nog wel degelijk levend is. Net als in oeroude culturen doen zij dat voornamelijk met behulp van ritmische muziek en dans. Zij laten zich gaan, ongeacht maatschappelijke kritiek. Ieder weekeinde storten jongeren zich in het uitgaansleven om zich te verliezen in een kolkende zee van licht, geluid en muziek. Voor even gaan ze op in een tijdloze, onbegrensde toestand; een intensievere ervaring.
Een veelkleurige zeepbel die opstijgt om, zolang de spanning het kan verdragen, mee te deinen op een lichte bries.
Deze hemelse gewichteloosheid brengt ons naar een algemeen bewustzijn dat de hele kosmos en de evolutie omvat: een staat van leegte, waarin we loskomen van ons ego en opgaan in en groter geheel. Een mystieke ervaring,... EXTASE.
Pers
Fields of Wonder opent Houtkamp Festival met Extase.
door Esta Hoog
Wie op 27 en 28 augustus ’s avonds naar park de Houtkamp kwam om de voorstelling Extase van de theatergroep Fields of Wonder te zien, werd direct verrast. Na het betalen van de entree kreeg de bezoeker een paar witte sokken, liet zijn schoenen achter en klom op een enorm met water gevuld kussen. In een landschap waar door alle witte decors een soort mystieke sfeer hing, stonden de spelers in witte jurken met gigantische rokken (associatie naar de Soefi-cultuur) roerloos te wachten totdat de voorstelling begon. De (house)muziek klonk, op grote schermen werden videobeelden vertoond en de dansers kwamen langzaam in beweging.
Bezoekers wachtten een bijzondere voorstelling in ‘het veld van wonderen’, waarbij publiek en omgeving in de voorstelling waren geïntegreerd. Voor velen was het een unieke ervaring.
Verrukking zichtbaar
Geert van der Velden, theatermaker en vormgever, heeft voor deze voorstelling een groep samengesteld die bestaat uit professionele en jonge dansers die hij in dit ‘belevingstheater;’ alle ruimte geeft. Overal op het veld ziet de toeschouwer dingen gebeuren: een vaak ronde beweging van de dansgroep, een duo met breakdance, een ritueel in de vijver, geprojecteerde beelden, indringende muziek die als housemuziek klinkt, maar die een samenvoeging is van Indonesische en Oosterse muziek en prachtige decors. ’Van der Velden zet zijn toeschouwers graag op één been en laat dan iets totaal anders gebeuren. Zijn creativiteit lijkt geen grenzen te kennen’, aldus Cybersissy, één van de hoofdrolspelers in het stuk.
Van der Velden zegt er zelf over: ‘Ik maak een beeldende voorstelling waarin rituelen, dans en videobeelden het visuele aspect zijn om de verrukking, de extase zichtbaar te maken. Toeschouwers kunnen een geweldige ervaring opdoen’.
In onze complexe, moderne samenleving en de problemen die dat met zich meebrengt, laat een nieuwe generatie zien dat het gemeenschapsgevoel nog wel degelijk levend is. Zoals in oude culturen doen jongeren dat voornamelijk met behulp van ritmische muziek en dans. Ze laten zich gaan, ongeacht de maatschappelijk kritiek en gaan even op in een tijdloze, onbegrensde toestand. Ze komen los van hun ego en gaan op in een groter geheel. Een mystieke ervaring…extase. De toeschouwers kunnen dat niet alleen live ervaren, ze zijn deel van de voorstelling. Er gebeuren altijd onverwachte dingen. Geen enkele voorstelling is hetzelfde.
Tijdens het Houtkamp Festival van 2003 verzorgde de groep Fields of Wonder een onderdeel van het programma. Daaruit is de samenwerking ontstaan voor het Houtkampfestival 2004, vertelde Henk Edink, voorzitter van de werkgroep Houtkamp Festival. Eigenlijk verwacht niemand zo’n bijzondere voorstelling in onze Leiderdorpse Houtkamp, waar juist de mooie natuur en de sfeer zich zo lenen voor belevingstheater, verwondering, verbeelding en…extase!
Rituele dans op Leiderdorpse hangplek
door Theo de With
LEIDERDORP Niet iedereen was gisteravond even blij met de voorstelling ‘Extase’ in park Houtkamp in Leiderdorp. Jongeren op scooters lieten duidelijk hun ongenoegen blijken over het feit dat ze hun hangplek moesten delen. Ook sommige toeschouwers hadden er moeite mee. Of omdat ze het een lange zit vonden, of omdat ze eindigden met natte sokken.
De voorstelling van theaterplatform ‘Fields of Wonder’ had vorige week op het strand van Noordwijk in première moeten gaan, maar werd wegens het onstuimige weer afgelast. Nu moet ‘Extase’, twee keer aan de vooravond van het Houtkampfestival, hoe dan ook doorgang vinden. Dat lukt. Twee uitbundig uitgedoste dames, van wie er één een travestiet blijkt te zijn, vangen het publiek op op een open plek in het park. Bij hen kunnen kaartjes worden gekocht in de vorm van witte sportsokken. Later blijkt waarom.
De bezoekers worden naar een groot waterbed geleid. Daar mogen zij hun schoenen inleveren en met de sokken aan hun voeten het bovenmaatse bed beklimmen. Het schoeisel verdwijnt in een plastic zakje met een persoonlijk nummer en wordt enkele tientallen meters verder opgehangen. Er ontstaat een wat giechelige sfeer op het matras. Ongemak verbroedert. De op het grasveld opgestelde danseressen, gehuld in bruidsachtige jurken, beginnen ondertussen licht te deinen.
De travestiet is rondjes gaan rijden op een fiets. Op het gladde wegdek van een bruggetje gaat hij onderuit. Zijn gele pruik rolt weg. ‘Hoort dit er nu bij of is het echt per ongeluk?’, fluisteren toeschouwers tegen elkaar. We houden het erop dat het onderdeel is van de voorstelling. ‘Fields of Wonder’ heeft de afgelopen jaren onder regie van Geert van der Velden immers naam gemaakt met beeldend theater. In zijn voorstellingen staat nooit een verhaal centraal, maar de beelden. De scènes, waarin dans altijd een belangrijke rol speelt, moeten een sterk visueel karakter hebben en de fantasie prikkelen.
Ook in ‘Extase’ lukt dat. Er gebeurt genoeg. De danseressen bewegen zich rond het waterbed. Dan weer opzwepend, dan weer in trance. De travestiet en zijn zusje bewegen zich daar als een soort komisch duo steeds tussendoor. Een oudere man heeft zijn eigen dansritme. Verder hangen er doorzichtige doeken te wapperen waarop beelden worden geprojecteerd. Er zijn mensen uit ander culturen te zien met eigen rituelen. Iedereen heeft blijkbaar zijn eigen ritueel om in trance te raken of in extase.
Na bijna anderhalf uur met de andere bezoekers meegolven op het matras haalt de oudere man iedereen één voor één van het waterbed af. Het publiek mag op de witte sokken een tunnel in, die gedurende de voorstelling is opgeblazen. Aan het einde van de lange, witte tunnel is licht. En een deur. We staan buiten in het drassige gras van het park. Met een ervaring rijker. En met natte sokken.