Extase
augustus 2005, Leiderdorp
Sinds we de beelden van onze planeet vanuit de ruimte hebben gezien beseffen we eigenlijk pas hoe klein en kwetsbaar onze planeet is. De individualisering in combinatie met de toenemende complexiteit van de moderne samenleving en de druk van de bevolkingsgroei lijkt de mensheid te dwingen tot een sprong voorwaarts. Niet ieder voor zich, maar ieder voor allemaal.
Een nieuwe generatie laat zien dat dit gemeenschapsgevoel nog wel degelijk levend is. Net als in oeroude culturen doen zij dat voornamelijk met behulp van ritmische muziek en dans. Zij laten zich gaan, ongeacht maatschappelijke kritiek. Ieder weekeinde storten jongeren zich in het uitgaansleven om zich te verliezen in een kolkende zee van licht, geluid en muziek. Voor even gaan ze op in een tijdloze, onbegrensde toestand; een intensievere ervaring.
Een veelkleurige zeepbel die opstijgt om, zolang de spanning het kan verdragen, mee te deinen op een lichte bries.
Deze hemelse gewichteloosheid brengt ons naar een algemeen bewustzijn dat de hele kosmos en de evolutie omvat: een staat van leegte, waarin we loskomen van ons ego en opgaan in en groter geheel. Een mystieke ervaring,... EXTASE.
